АЗМИЕВА МИЛЯУША ТГ

Я в макс https://max.ru/join/lBlhy24auvw6OnKW1nBwMc34-rIjJx1g3C1Ax7aV8y4

ХӘТЕРДӘН ҖУЕЛМАС БАЛАЧАК Әмма шул вакытта үги әтине төрмәгә утыртталар. Безгә, ниһаять, тынычлык килгән кебек тоелды. Ләкин язмыш безне тагын сынады. Бу мизгелне хәтеремнән беркайчан да сызып ташлый алмадым. Кемдер битемә өреп: «Проснись, любовь моя», — дигән тавышка уянырга тырышам. Күземне ачсам, карават янымда исерек егет утыра. Ул әкрен генә кулын мин яткан юрган астына шудыра башлады. Мин ул вакытта, күрәсең, беренче сыйныфны гына тәмамлаган идем, а аңа 20 яшь тирәсе. Сикереп торып утырдым. Карасам, әни өйдә юк. Тышта инде таң ата башлаган, томан. Янымда Оксана сеңлем йоклый, күрше караватта Лилия. Әни генә юк. Тулысынча язманы укырга...

Если честно, это одно из наших самых любимых мест в Тюмени. 🤍🦙 Каждый раз приезжаем сюда с удовольствием, а дети готовы гулять здесь часами. Животные ухоженные, территория чистая и красивая, атмосфера очень тёплая и уютная. Столько искренних эмоций, улыбок и счастливых детских глаз — ради таких моментов и хочется возвращаться снова. ❤️ Спасибо парку альпак «Симба» за такой замечательный уголок для семейного отдыха!🧡 📍Тюмень, Экопарк «Затюменский» Реклама. ИП Каппушев Шамиль Энверович ИНН 091901421412 Erid 2VtzqxNZr2N

2–3 яшьтән калган җуелмас хатирәләр... 😔 3 өлеш. #АзмиеваБалачак (перевод в комментариях) Әни безгә карап елмайды да: — Бу әтиегездер... Кош булып килеп, сезне карап йөри... — диде. Без, кечкенә балалар, моңа чын күңелдән ышандык. Йөгереп тышка чыктык. Башыбызны күтәреп, шул кошның сайравын озак тыңлап тордык. Безгә ул чакта чынлап та әти безнең янда кебек тоелды... Тик тормыш безгә әле тагын да авыррак сынаулар әзерләп куйган икән... Күп тә үтмәде, безнең тормышта тагын бер кеше барлыкка килде.Башта ул яхшы булып күренде... Ә соңрак безнең балачакның иң куркыныч еллары башланды... Әти киткәннән соң күп тә үтмәде, әнинең тормышында икенче кеше барлыкка килде.Бәлки ул вакытта әнигә терәк кирәк булгандыр...Бәлки безнең өчен генә түзгәндер... Бүген мин аны берничек тә гаепли алмыйм.Ул яшь иде. Өч кечкенә бала белән ялгызы калды. Ул безгә әти булырдай кеше эзләгәндер. Тик тормыш бөтенләй башкача килеп чыкты... Башта барысы да әйбәт кебек тоелгандыр.Ә аннан соң... Өйдә тавышлар ешайды.Үги әти эчеп кайта башлады. Башта сүз белән рәнҗетте. Аннары кул күтәрә башлады. Мин ул вакытта бик кечкенә идем. Күп нәрсәне аңламый идем. Ләкин бер нәрсәне бик яхшы хәтерлим... Әнинең күз яшьләрен. Аның безне артына яшереп басканын. Һәм безнең куркудан бер сүз дә әйтә алмый торуыбызны. Без һәр кичне аның нинди кәеф белән кайтуын көтеп яши идек. Ишек ачылган тавыш ишетелсә, йөрәкләр жу итеп куя иде. «Бүген тыныч булырмы икән?..» «Әллә тагын кычкырырмы?..» «Әллә тагын әнине кыйнармы?..» Бу сораулар безнең өчен гадәтигә әйләнде. Кайчак өйдән чыгып качарга туры килә иде.Кышын да...Җәен дә... Кая туры килә — шунда кереп утыра идек. Кеше абзарларында.Кеше мунчаларында. Кайчак төнне шунда үткәргән чакларыбыз да булды. Әни әле дә әйтә: — Ул эчеп кайтырга тиеш булган көннәрдә, алдан ук кайсы йорттан төтен чыкканын карый идем. Кем мунча яккан икән, дип күзәтә идем. Балалар белән кирәк булса, шунда качып кунарбыз дип уйлый идем... Бу сүзләрне ишеткән саен йөрәк кысыла. Чөнки ул вакытта безнең өчен иң зур бәхет — җылы мунча табу булган. Кайчак бөтенләй күрше авылга Күнгәккә чыгып китә идек. Урман аша туры юл белән 18 чакрым. Хәзер машина белән дә ул ара ерак кебек.Ә ул вакытта без аны җәяү үтә идек...Мин кечкенә. Оксана тагын да кечерәк. Әни кулында тагын бер сабый... Бүген бу юлны күз алдыма китерсәм дә, тәннәрем чымырдап китә. Ләкин күпме генә качсак та... Үги әти безне эзләп таба иде. Кайчак төнлә үк мотоцикл белән килеп җитә.Елый.Гафу үтенә. «Үзгәрәм...» — ди. «Бүтән алай булмый...» — ди. Әни ышана... Чөнки аның дүрт баласы бар. Башка барыр җире дә, таяныр кешесе дә юк.Һәм без яңадан кире кайта идек... Мин инде беренче сыйныфка укырга кергән идем.Оксана балалар бакчасына йөри башлады. Шул арада безнең кечкенә сеңлебез Лилия дә дөньяга килде.Бәлки хәзер барысы да яхшырыр... Бәлки барысы да үзгәрер... Дип өметләнгәндер әни. Ләкин бер февраль киче безнең тормышны тагын бер кат астын-өскә әйләндерде.Ул көнне без үги әтинең әнисе — картыйда идек. Үз оныклары булмасак та, ул безне һәрвакыт үз балалары кебек каршы ала иде. Кич белән үги әти исереп килеп керде. Ишек ачылган тавыштан ук барыбыз да куркып калдык. Берничә секунд эчендә өйдә кычкырышу башланды. Без күрше бүлмәдә тын да алмыйча утыра идек. Картый да араларына керергә курыкты. Чөнки ул үзе дә аның холкын яхшы белә иде... Берникадәр вакыттан соң өйдә тынлык урнашты. Үги әти чыгып киткән... Без инде барысы да бетте дип уйлаган идек. Ләкин күп тә үтмәде... Ишек шакыдылар. Күрше, сулышы кабып, өйгә йөгереп килеп керде. Аның әйткән сүзләре әле дә колагымда яңгырый... — Тизрәк чыгыгыз... Сезнең йорт яна... Шул мизгелдән соң тормышыбыз бөтенләй икенче якка борылды... Дәвамы бар... 1,2 өлешне шуны хештегка #АзмиеваБалачак бассагыз укый аласыз яисә шушы сылтамалар аша 1️⃣ https://max.ru/Azmievam/AZ8HuneOTVk 2️⃣ https://max.ru/Azmievam/AZ8ZAxYnBTQ

2–3 яшьтән калган җуелмас хатирәләр... 😔 2 өлеш. #АзмиеваБалачак (перевод в комментариях) Ул вакытта миңа нибары 3 яшь кенә була... Ә сеңлем Оксанага әле 2 яшь тә тулмаган диярлек. Әни сөйләгән саен шул көннәрне күз алдыма китерәм. 2002 елның декабре... Урамда кышның иң салкын көннәре. Температура -40 градуска кадәр төшкән. Әни әйтә иде: — Шул суыклар аркасында әтиеңне җирләү дә озакка сузылды... Мин ул вакытта бернәрсә дә аңламаганмын. Кечкенә бала өчен «үлгән» дигән сүзнең мәгънәсе юк бит әле. Тик хәзер, еллар үткәч, шул сүзләрнең авырлыгын йөрәгем белән тоям. Күз алдыма китерәм... Яшь кенә хатын. Кулында өч кечкенә бала. Акча юк. Терәк булырдай ире юк. Алда нәрсә көткәнен дә белми... Әни бу турыда бик сирәк сөйли. Ләкин сөйләгән саен күзләрендә шул вакыттагы авырлык күренә. Мин бүген дә аңа сокланам. Чөнки ул бирешмәгән. Безне ташламаган. Безнең өчен яшәгән. Аллаһы Тәгалә әниемә сәламәтлек, бәхетле һәм озын гомер бирсен. 🤲🏻 Әле ул вакытта йортта мал-туар да булган. Аларны карарга кирәк. Безне ашатырга кирәк. Йортны алып барырга кирәк. Һәм боларның барысын да әни берүзе башкарган... Әтине җирләгәннән соң күпме вакыт узгандыр — хәтерләмим. Без һаман шул ук йортта яшәдек. Ул йортның һәр почмагы әле дә күз алдымда. Биек булмаган баскыч. Чолан. Аннан өйгә керәсең. Турыда — аш бүлмәсе. Сул якта — зал. Зал аша керсәң, кечкенә генә бүлмә. Бер кичне урамда инде караңгы төшкән иде. Әни нигәдер тышка чыгып китте. Без Оксана белән шул кечкенә бүлмәдә генә калдык. Нигәдер күңелем тәрәзәгә карарга кушты. Башымны күтәрдем... Һәм кинәт йөрәгем жу итеп китте... Тәрәзәнең тышкы ягында зур ир-ат гәүдәсе басып тора иде. Йөзен хәтерләмим. Киемен дә хәтерләмим. Тик шул кара шәүлә генә истә калган. Аннан соң нәрсә булганын бөтенләй хәтерләмим. Бәлки курыкканмындыр. Бәлки әни килеп кергәндер. Бәлки бөтенләй төш кенә булгандыр... Бүген дә бу сорауга җавап таба алмыйм. Безнең өй авыл читендә иде. Ерак түгел генә елга ага. Әни көянтә белән көн саен шуннан су ташый иде. Чүплек тә якында булганга, җәйләрен өй тирәсендә еланнар күренә иде. Кайчак хәтта баздан да чыгып киләләр иде. Бер көнне аш бүлмәсе тәрәзәсе каршындагы абзар түбәсенә бер кош килеп кунды. Ул бик озак сайрады. Әни безгә карап елмайды да.... Дәвамы 3 өзектә булыр. 1 өлешне шуны хештегка #АзмиеваБалачак бассагыз укый аласыз яисә шушы сылтама аша https://max.ru/Azmievam/AZ8HuneOTVk

1 өлеш. #АзмиеваБалачак (русский перевод в комментариях, на фото маленькая я и моя сестра) 2–3 яшьтән калган җуелмас хатирәләр... 😔 Озак уйланып йөрдем: бу хатирәләрне сезнең белән бүлешергәме, юкмы дип... Чөнки бу гади генә балачак турында истәлекләр түгел. Бу — минем тормышым. Минем күңелемдә мәңгегә уелып калган вакыйгалар. Күп нәрсәне хәтерләмим. Ул вакытта миңа нибары 2–3 яшь кенә булган. Әмма кайбер мизгелләр, ниндидер фотосурәт кебек, әле дә күз алдымда тора. Иң беренче истә калган күренеш... Җәй көне... Мин әтиемнең җилкәсендә утырам. Өстемдә алсу төстәге итәк. Кояш кыздыра. Без каядыр барабыз. Юлны хәтерлим... Җилнең биткә бәрелгәнен хәтерлим... Ә менә әтинең йөзе бөтенләй истә түгел... Бу турыда уйлаган саен йөрәгем әрни. Кешенең иң кадерле кешесенең йөзе хәтердә калмавы нинди авыр икән... Тагын бер җәй көне истә. Олы апам полиэтилен пакеттан миңа костюм ясап бирде. Хәзер уйлыйм да, ул вакытта безнең өчен иң гади әйбер дә зур шатлык булган икән. Әтиемнең йорты авыл читендә иде. Ә эшләгән урыны — пилорама — йорт каршысында гына. Апа мине кулымнан тотып әтием янына алып китте. Шушы костюмны күрсәтергә... Бу мизгел дә күңелемдә мәңгегә калган. Әни соңрак күп сөйли иде ул еллар турында. «Эш юк иде... Ашарга юк иде... Кем ничек булдыра, шулай яшәде. Әтиеңә хезмәт хакы урынына тимер-томыр, кәстрүлләр бирәләр иде...» Мин ул сүзләрнең мәгънәсен кечкенә чакта аңламадым. Хәзер генә аңлыйм... Нинди авыр заманнар булган. Аннан соң хәтердә кыш... Без — әни, мин һәм кечкенә сеңлем Оксана — хастаханәдә. Озын ак коридорлар... Дару исе... Ак халатлы кешеләр... Әни әйтә иде: «Сез кечкенә чакта бик еш авырый идегез...» Бер көнне әни янына кемнәрдер килде. Танышлар идеме... Туганнар идеме... Хәтерләмим. Алар нәрсәдер әйттеләр. Әнинең йөзе үзгәрде. Мин ул вакытта бернәрсә дә аңламадым. Аннан соң хәтердә бары тик бер генә өзек калган... Без мунчада идек. Әбиләр белән җылынып утыра идек. Нигәдер тышка чыктым. Һәм күз кырые белән генә күреп калдым... Күп кешеләр... Тынлык... Һәм кешеләр күтәреп алып чыккан әтине... Ул вакытта мин аңламадым. Минем өчен бу гади бер күренеш кенә булгандыр. Ләкин нәкъ шул көннән башлап минем балачак бөтенләй икенче тормышка кереп киткән икән... Бу әле башы гына булган... Дәвамы киләсе өлештә булачак...